Denise is een meisje met een licht verstandelijke beperking en een stoornis in het autistisch spectrum. Ze woont bij haar ouders. Zij wil net als haar buurmeisje graag leren schilderen op het centrum voor de kunsten in de buurt. Dat blijkt niet te kunnen. Zij wordt doorverwezen naar een schildercursus bij een zorginstelling.
Kevin, een jongen met hemiparese zit op de mytylschool. Daar schildert hij onder leiding van een creatief therapeut. Hij heeft een schilderij gemaakt dat heet ‘Oorlog in mijn hoofd’. De therapeut gaat een gesprek met hem aan over zijn epilepsie. Thuis vraagt hij aan zijn moeder: ‘Mam, waarom krijg ik creatieve therapie? Ik schilder gewoon oorlog in mijn hoofd. Ik hoef geen therapie. Ik wil gewoon leren schilderen.’
Alfons is verstandelijk gehandicapt en woont in een grote instelling. Hij werkt twee dagen in de week in een restaurant en twee dagen in een atelier. Hij maakt in het atelier toegepaste kunst en soms schildert hij: gouache op papier. De sfeer is ontspannen, maar de activiteitenbegeleidster heeft haar handen vol aan de groep van 15 cliënten. Er is niet altijd tijd voor persoonlijke aandacht.
Ruth werkt op een atelier voor verstandelijk gehandicapten. De begeleiders zijn zelf kunstenaar en hebben plezier in het werken met gehandicapte deelnemers. Ruth maakt circa 2 werken per week, die regelmatig verkocht worden in de galerie van het atelier. Zelf krijgt Ruth echter krijgt niets van de opbrengst: dat vloeit terug in de portemonnee van de grote instelling, die daarmee andere projecten financiert.
De verhalen van Denise, Kevin, Alfons en Ruth zijn helaas niet verzonnen.
Kunst Inclusief wil dat Denise, Kevin, Alfons en Ruth net zo makkelijk gebruik kunnen maken van kunsteducatie als ieder ander. Lees meer over de beweegredenen voor het project of over het onderzoek.